



Мед
Докато рисувах тази картина, все си мислех колко е странно, че най-хубавите моменти в живота рядко са съвършени. След ден на плажа си уморен, покрит със сол и пясък. След дълъг преход в планината си гладен и краката те болят. И въпреки това точно тогава се чувстваш най-жив и най-присъстващ. Физическият комфорт – или комфортът въобще – не е това, което има значение в тези мигове. Излизаш извън собствените си мисли и за малко просто виждаш света такъв, какъвто е. Това са моментите, които остават с нас. Хубавото е, че никога не можем истински да ги преразкажем. Можем да опитаме, но как да опишем точното усещане? Има ли изобщо думи за него? Сърцето пази моментите, които думите не могат да удържат. Медът по лицето ѝ може да бъде просто мед, но може и да е символ на онези чувства, които никога не се вписват напълно в думи. Лепкав, неудобен и невероятно сладък.